fbpx

Een verrassende jacht

Blogs, Wild & Gevogelte

De passie voor wild & gevogelte loopt bij Ruig als een rode draad door het bedrijf. Collega (en fanatiek jager) Daniël schrijft regelmatig verhalen voor ons personeelsblad, die eigenlijk veel te leuk zijn om voor onszelf te houden.

Het gebruik van de sociale media is ook de meeste jagers niet onbekend en ook ik ben inmiddels “lid” van diverse groepen op Facebook. In één van de groepen wordt zo nu en dan een beschikbare plek voor een jacht aangeboden, voor jagers die zelf niet veel mogelijkheden hebben. Zo ook afgelopen vrijdag.

Voor de zaterdagochtend was er een leuke plek beschikbaar voor een (jong-)jager die zelf niet zo veel kansen heeft om het veld in te gaan. Het was niet helemaal duidelijk welke omgeving het betrof. Dat vind ik wel handig om te weten, niet al te lang geleden bleek er namelijk een plek vrij te zijn in Delfzijl. Als je dan enthousiast reageert, dan kan het wel eens een pittig eindje sturen betekenen.

Nadat ook de omgeving van Beverwijk bekend werd gemaakt, bleek dat voor mij in de buurt. Ik heb het nog even aangekeken, maar toen de reacties uitbleven heb ik mij toch maar beschikbaar gesteld, met de kanttekening in mijn aanmelding dat ik het net zo graag aan een ander gun. Maar goed, eind van de middag kreeg ik een oproep om via een pb’tje contact op te nemen en een kwartier later had ik de hartelijke aanbieder van de plek aan de lijn. Het betrof een ochtend op de ganzen. En zo kreeg ik een adres en een tijdstip. Nadat ik de wekker op zaterdagochtend om 4:45 uur had uitgedaan en ik mijn spullen die de avond ervoor al klaar had gezet, bij elkaar had gepakt, was ik een half uur later op pad. Het was nog donker en ik reed op mijn gemak richting Assendelft. Slechts een enkel autootje voor mij. Over een uitgestorven Dorpsstraat via de Communicatieweg naar Beverwijk.

Bij de betreffende boerderij aangekomen, bleek ook het autootje dat voor mij reed, daar zijn bestemming te hebben. Kort nadat ik gearriveerd was, verscheen ook mijn gastheer Martijn, die niemand minder dan de voorzitter van de WBE waar ik lid van ben blijkt te zijn. De stem aan de telefoon kwam me al bekend voor. Bij de jachthut op het erf werden we na een korte introductie even gebriefd over de mogelijkheden. Een quad werd volgeladen met een flink aantal zakken met lokkers. Ik kreeg een plekje toegewezen op de kop van een bomenrij langs de weilanden.

De gastheer gaf te kennen dat ik hier zeker ook wel kans had op een kraai, kauw, houtduif of zelfs een wilde eend, dit naast de beoogde ganzen. Mijn plekje had voldoende natuurlijke dekking, een paar struiken waar ik mij achter kon verbergen, maar waar ik wel zicht op de velden had. Achter mij nog meer struweel en boven mij het bladerdak van een es. Het wachten kon beginnen. Het was inmiddels 6:15 uur geworden en zonsopkomst was voor 6:36 aangegeven. Na de hittegolf van de afgelopen dagen, was het vandaag een stuk koeler, met bewolking. De strakke westenwind maakte dat ik blij was dat ik toch nog even een jas mee had genomen.

De gastheer kwam even checken of ik mij al had geïnstalleerd. Hij vroeg of ik nog wat lokkers kon gebruiken, hij had nog wel een zak met kraaien liggen. Even de zak opgehaald en de lokkraaien een plekje gegeven in het veld waar ik zicht op had. Met een gestage regelmaat buldert elke zoveel minuten een vliegtuig over die bezig is met de ‘final approach’ voor Schiphol. In de verte waren er ook al ganzen in de lucht, het is dan alleen nog zaak dat ze in jouw richting komen.

Met een vlucht een beetje schuin op de wind, kwam er een groep Nijlganzen mijn richting op. Met een beetje geluk zouden die over mijn plekje heen trekken, maar voordat ze binnen schot kwamen verdwenen ze over mijn bomenrij. Daar raken ze uiteindelijk ook weer overheen, zodat ik er net 1 à 2 binnen schot kreeg. Met die strakke vlagen wind is het lastig en na mijn eerste schot waait de hele groep uiteen en is het gedaan met de kansen, ik laat ze verder vliegen. Niets geraakt. Maar goed, dat hoort er ook bij. Ik neem weer plaats op mijn krukje achter de struiken.

Even verderop zit een torenvalk op een paaltje en een buizerd zweeft lekker lui op de wind. Een haas staat op een meter of twee naast mijn schuilplekje. Schichtig kijkt hij of zij mijn richting op. De haas besluit het pad te vervolgen en verdwijnt in het lange gras. Afgeleid door de haas, zie ik wat laat dat over het veld naast mij twee kraaien op de door mij uitgezette lokkers afkomen. Door de wind hangen ze zo nu en dan praktisch stil, maar ze komen toch langzaamaan dichter en dichterbij. Ik laat de één tussen mijn lokkers landen en nummer twee ploft na mijn schot uit de lucht. Met een hup maakt de ander zich snel uit de voeten en verdwijnt achter de struik, die nu ineens hinderlijk in de weg staat. Het is niet anders. De geschoten kraai voeg ik toe aan mijn lokgroep. Mijn eerste kraai sinds ik mijn akte heb, alleen daarom al een geslaagde ochtend.

Het duurt niet lang voordat ik nummer twee uit de lucht pluk. Ook deze krijgt weer een plekje. Zo nu en dan klinkt er een knal aan de andere kant van het veld, bij de andere jagers. Daar gebeurt kennelijk ook het nodige. De duiven zijn ook wakker geworden, want ik zie dat daar ook meer en meer van voorbij komen. Met de wind in de rug gaan ze als een speer. Ze vallen soms ook vanboven de bomenrij in, om dan weer laag over de velden door te vliegen. Zo nu en dan waag ik een schot, maar het valt nog niet mee. Oefening baart echter kunst, dus het duurde niet lang voordat ook een eerste houtduif in een wolk van veren op het veld beland. Ik breng deze binnen onder de bomen. Daar ligt ie wat koeler dan in het veld, waar het zonnetje wellicht nog op gaat schijnen. Een tweede houtduif die ik schiet vindt het nodig om in een gracieuze boog in de sloot te belanden.

De honden zijn een paar honderd meter van mij vandaan, ook een beetje knullig dat ik die voor zo’n enkel duifje een nat pak moet laten halen. Ik bedenk me dat een golf de duif dichter bij de kant kan duwen, daarop plaats ik een schot in het water. De plons die dat geeft maakt wat ik reeds bedacht had, dat de duif nu aan de andere kant van de sloot binnen armlengte van de kant terecht is gekomen. De drenkeling krijgt een plaatsje naast de andere duif uit mijn tableau. Ook mijn eerste houtduiven, het kan niet meer stuk. Het zal inmiddels na 9:30 uur zijn geworden, als ik word gevraagd of ik behoefte aan wat koffie of thee heb. Het is toch wat rustig geworden.

We verzamelen in de jachthut en de ochtend tot dan toe wordt even doorgenomen. Het aantal ganzen valt tegen, de dagen ervoor zag het veld nog grijs. Aan de gedachte dat de kans groot is dat ze alsnog komen, houden we ons vooralsnog vast. Net op het moment dat we met die gedacht weer onze posities willen opzoeken, valt de regen ineens met bakken uit de lucht. Die bui moesten we maar even over laten razen. Het blijkt er echter niet bij te blijven, de ene na de andere probeert de warme droge periode van afgelopen weken uit de boeken te spoelen. We zitten droog, het gezelschap is prima en er valt genoeg te discussiëren over van alles en nog wat. Er wordt ei met spek gebakken en samen met een voortreffelijke pastasalade en wat brood, vormt dat een prima brunch.

Na de zondvloed trek ik nog even met een andere jager over een veld om te zien of er nog een wilde eend te bemachtigen valt. Het zou nummer drie van mijn afvinklijstje zijn. Die blijft echter staan. Geen eend te bekennen, slechts een meerkoet met jong proberen zich uit de voeten te maken, terwijl ze weinig te vrezen hebben. Het is inmiddels na 11:00 uur en we gaan opruimen. De lokstal met zo’n dikke 45 lokkers, wordt weer opgeborgen in de zakken en de quad brengt ze weer naar de jachthut. Ik ruim de kraaienlokkers op en verzamel mijn spullen en buit. Op een fraai rek wordt het tableau opgemaakt, naast mijn deel ook nog een aantal ganzen, een aantal duiven en een wilde eend. Onze gastheer dankt de aanwezigen voor hun inzet en gezellige ochtend. Het tableau wordt onder de aanwezige geweren en voorjagers verdeeld. Ik opteer voor een duifje, maar krijg er gelijk vier. Elke jager krijgt een deel zodat ook de ganzen en eend ergens in de pan zullen geraken. De kraaien gaan naar de jachthondenopleiding en zo raakt het rek leeg.

Met een mooie ervaring en vier houtduiven rijker, wip ik even aan bij mijn jachtcoach om mijn verhaal te doen. Na nog een masterclass in het plukken en fileren van een houtduif neem ik weer afscheid. Ik bepaal mijn collegegeld op twee van de vier duiven en ga op huis aan. Onderweg belt mijn vrouw om te melden dat ik geen bloemen hoef te halen. In verband met de bezorgdheid rond corona hoef ik van haar de winkel niet in. Niet dat ik vergeten was dat het onze trouwdag is – dat ze me dan evengoed laat jagen, zegt genoeg.

Meer inspiratie?

Nog meer lezen? Graag! We publiceren doorlopend mooie recepten, innovatie concepten en het meest opvallende nieuws. Alles wat je als echte foodie of foodprofessional nodig hebt dus!

Heb je nog vragen of opmerkingen? Neem dan gerust contact met ons op. Onze specialisten helpen je graag.

Verkrijg­baarheid

Tijdelijk zijn de Sligro-vestigingen ook toegankelijk voor particuliere klanten! Klik hier voor meer informatie.

Sligro zelfbediening

In 36 Sligro-vestigingen in Nederland vind je een shop-in-shop vestiging van Ruig. Dus ook bij jou in de buurt!

Sligro bezorgservice

Ruig is Sligro Verspartner. Dat betekent dat wild en gevogelte dat je bestelt via Sligro, door ons geleverd wordt.

Ruig bezorgservice

Zakelijke klanten kunnen gebruik maken van onze eigen bezorgservice. Benieuwd of we ook in jouw omgeving leveren?

Winkel Oostzaan

Ben je een particuliere klant? Dan verwelkomen we je graag in onze winkel in Oostzaan, onder de rook van Amsterdam.