Zomertijd: een jachtverhaal

Blogs, Wild & Gevogelte

De passie voor wild & gevogelte loopt bij Ruig als een rode draad door het bedrijf. Collega (en fanatiek jager) Daniël schrijft regelmatig verhalen voor ons personeelsblad, die eigenlijk veel te leuk zijn om voor onszelf te houden.

Het was afgelopen voorjaar rustig. Deels te wijten aan de maatregelen rond COVID19. Er mochten maar 2 jagers per keer in het jachtveld zijn. Alsof je in een veld van het wettelijke minimum van 40 hectare geen afstand kunt houden, maar goed, in de jacht zijn we wel meer rare regeltjes gewend, daar kon deze nog wel bij. Verder gaan de ganzen ook een keer broeden en het kroost op laten groeien, dan blijft het geweer doorgaans toch al in de kluis.

Derde zaterdag van juli is normaliter het moment voor de telling van de zomerganzen. Ik heb toch maar even geïnformeerd of dat door kon gaan, de eerdere voorjaarstelling in april was al afgelast. De zomerganzentelling kon wel doorgaan en zo trok ik met maatje Wilco langs de velden om dit uit te voeren. Tijdens onze telronde vroeg Wilco me of ik de zaterdag erop tijd had om met hem mee te gaan, om een ochtendje schadebestrijding te gaan doen. Na wat we geteld hebben aan ganzen, was dat zeker wel nodig. Met het mais op een meter of twee hoog, konden we ons daar mooi in schuil houden.

De week erop dus op pad. Even over zes in de ochtend gaan we op weg naar ons beoogde stekkie in de Zaanstreek. Door de lichte bewolking is er een vaal zonnetje. Voor later op de dag is vanuit het westen optrekkende regen voorspeld. Vooralsnog dus droog, kunnen we ook mooi even met de auto het veld op om de spullen af te zetten. Als het flink geregend heeft, hoef je dat niet te proberen. Scheelt nu weer heen en weer geloop en gesjouw. De stationwagon van Wilco ligt al redelijk vol met kunststof lokkers en daar komen die van mij nu ook even bij. Met twee auto’s het veld op is ook weer een beetje overkill.

Die plastic exemplaren zijn overigens erg fraai en van een afstandje niet van echt te onderscheiden. Ik heb ze tijdens een eerdere telronde wel eens voor echte aangezien, tot ik erachter kwam dat er ook een jager in dat veld was. Ik heb ze toen maar weer geschrapt. Tegenwoordig wordt er tijdens tellingen niet gejaagd. Het maakt een mooie groep die aantrekkingskracht moet gaan uitoefenen. Omdat we binnen de zogeheten Schiphol-zone vallen, (bescherming van het weer opgestarte vliegverkeer) mogen we ook gebruik maken van elektronisch versterkte geluiden. Daarvoor hebben we een megafoon met op een usb-stick allerlei ganzengebabbel. Dit geeft nog een extra dimensie aan de lokstal. De lokganzen krijgen een mooi plekje en wij nemen onze intrek tussen de mais.

We hoeven niet al te lang te wachten voordat de eerste grauwe ganzen in aantocht zijn en Wilco zorgt voor de eerste treffer, de nul is in ieder geval van het bord. “De volgende is voor jou”, geeft hij nog even ter verduidelijking mee. Kort daarop ploft mijn eerste na een mooi schot, zonder kapsones te krijgen, op het tableau. De geschoten ganzen voegen we toe aan de rest van de lokkers. En dan is het weer afwachten. Zoals ik al eens eerder heb gemeld hoef je je dan ook niet te vervelen, er is genoeg te zien. Een lepelaar die overvliegt, wat hazen die een hardloopwedstrijd houden. Een mooi moment om de innerlijke mens wat de versterken, maar net als Wilco de eerste hap van zijn gevulde koek heeft genomen, komt de volgende vlucht alweer richting ons veld. Hij had het al voorspeld.

De megafoon gaat aan en de elektronische ganzen-theekrans schalt uit de speaker. De ganzen zakken tussen de lokkers en net voor de landing pluk ik er eentje tussenuit. De rest maakt dat ze wegkomen. Ik begin daarna ook aan mijn gevulde koek, maar de volgende bezoekers vliegen onze kant al weer op. De koek maar weer even aan de kant. Zo gaat dat dan een tijdje door. Een groepje voegt zich zonder blikken of blozen tussen onze lokkers, we laten ze zitten omdat er nog een andere groep aankomt en echte ganzen trekken nog beter aan. Weer een andere groep maakt een rondje of twee over de mais en ons heen, alvorens ze de landing in zetten. Door onze camouflagekleding en stil te blijven zitten, hopen we niet opgemerkt te worden. Ze hebben scherp zicht en je ziet die koppies van ze draaien en kijken of het veilig is.

Met de wind in onze rug, dus met de landing tegen de wind in zakken ze voor onze neuzen naar ons toe. Af en toe maken ze een rare halve slag om snel wat hoogte te verliezen. Schiet je op dat moment, weet je bijna zeker dat het mis is. Het vraagt wat geduld, beetje spieken tussen de mais door, komen ze terug of vliegen ze door. Maakt het ook wel spannend.

Met een korte “jij rechts” of andere aanwijzing onze acties afstemmend. Dat werkt prima. Eenmaal boven de mais schieten we ze niet. We zijn zonder hond en dan is diep in het mais de buit vinden haast onbegonnen werk. Het is net een doolhof waar je het geschoten exemplaar terug moet gaan vinden. Het is zaak alles netjes voor de mais te houden. Er was een goede trek op onze lokganzen en we hadden niet het gevoel er voor Jan met de korte achternaam te zitten. Natuurlijk missen we zo nu en dan wat, maar we treffen ook doel. Ik schiet zowaar een doublet. Met de twee patronen uit mijn geweer, bemachtig ik twee ganzen. Zo groeit het aantal voor ons tableau rustig.

Jachtkennis Martin belt even op. Hij zit een stuk verderop en laat via de telefoon weten dat hij toeschouwers heeft. Lui die met een camera het doen en laten van jagers in de gaten menen te moeten houden. Meestal tegenstanders van de jacht die eventuele misstanden willen vastleggen. Zullen ze bij hem niet snel hebben kunnen vinden. Het is een aspect waar we als jagers mee te maken hebben. Na nog een uurtje houden we het voor gezien. De ganzen vallen steeds vaker een flink stuk van ons vandaan in om zich daar de buik vol te eten. De buienradar maakt het ook niet aantrekkelijk om nog te blijven. We verzamelen al onze spullen weer en maken nog een foto van het tableau. Mijn spullen gaan vanuit de auto van Wilco weer over naar mijn auto en zo gaan we beide richting huis. Wilco gaat de geschoten ganzen eerst nog even afleveren bij het verzamelpunt voor de poelier.

Ik kom aan de weg waar wij hebben gezeten, maar wel een flink stuk verderop, een aantal dames met toeters en camera tegen. De geparkeerde Ford pickup in camo maakt het wel helder en ook de in de verte zichtbare lokgroep bevestigt mijn aanname dat hier ook gejaagd wordt. Deze jagers hebben dus ook publiek gekregen. Met hun aanwezigheid hopen ze dat ze een aantal ganzen bij de jagers weg kunnen houden. Ik zoef er in mijn auto rustig en onopvallend aan voorbij. De eerste druppels regen vallen op de voorruit …

Meer inspiratie?

Nog meer lezen? Graag! We publiceren doorlopend mooie recepten, innovatie concepten en het meest opvallende nieuws. Alles wat je als echte foodie of foodprofessional nodig hebt dus!

Heb je nog vragen of opmerkingen? Neem dan gerust contact met ons op. Onze specialisten helpen je graag.

Verkrijg­baarheid

Sligro zelfbediening

In 36 Sligro-vestigingen in Nederland vind je een shop-in-shop vestiging van Ruig. Dus ook bij jou in de buurt!

Sligro bezorgservice

Ruig is Sligro Verspartner. Dat betekent dat wild en gevogelte dat je bestelt via Sligro, door ons geleverd wordt.

Ruig bezorgservice

Zakelijke klanten kunnen gebruik maken van onze eigen bezorgservice. Benieuwd of we ook in jouw omgeving leveren?

Winkel & webshop

Ben je een particuliere klant? Dan zien we je graag in onze winkel in Oostzaan of kun je bestellen via onze webshop.